19 Kasım 2011

Zizek'in Konuşması

9 Ekim'de Zizek'in yaptığı konuşma...

[...] “[They are saying] we are all losers, but the true losers are down there on Wall Street. They were bailed out by billions of our money. We are called socialists, but here there is already socialism — for the rich. They say we don’t respect private property. But in the 2008 financial crash-down more hard-earned private property was destroyed than if all of us here were to be destroying it night and day for weeks. They tell you we are dreamers; the true dreamers are those who think things can go on indefinitely the way they are. We are not dreamers; we are the awakening from the dream that is turning into a nightmare. We are not destroying anything; we are only witnessing how the system is destroying itself. We all know the classical scene from cartoons. The cat reaches a precipice, but it goes on walking, ignoring the fact that there is nothing beneath its ground. Only when it looks down and notices it he falls down. This is what we are doing here. We are telling the guys there on Wall Street, ‘Hey! Look down!’

[inaudible] “… In 2011, the Chinese government prohibited on TV, film, and in novels all stories that contain alternate realities or time travel. This is a good sign for China; it means people still dream about alternatives, so attacked and prohibited is dreaming. Here we don’t think of prohibition because [inaudible -- "history"?] has even oppressed our capacity to dream. Look at the movies that we see all the time. It’s easy to imagine the end of the world — an asteroid destroying all of life, and so on — but we cannot imagine the end of capitalism. So what are we doing here? Let me tell you a wonderful old joke from Communist times. A guy was sent to work in East Germany from Siberia. He knew his mail would be read by censors, so he told his friends, ‘Let’s establish a code. If a letter you get from me is written in blue ink, it is true what I say; if it is written in red ink, it is false.’ After a month, his friends get a first letter. Everything is in blue. It says, this letter: ‘Everything is wonderful here. The stores are full of good food, movie theatres show good films from the West, apartments are large and luxurious. The only thing you cannot find is red ink.’ This is how we live. We have all the freedoms we want, but what we are missing is red ink: the language to articulate our non-freedom. The way we are taught to speak about freedom, ‘war on terror,’ and so on, falsifies freedom. And this is what you are doing here: You are giving all of us red ink.

“There is a danger: Don’t fall in love with yourselves. We have a nice time here. But remember: Carnivals come cheap. What matters is the day after when we will have to return to normal life. Will there be any changes then? I don’t want you to remember these days, you know, like, ‘Oh, we were young, it was beautiful…’ Remember that our basic message is, ‘We are allowed to think about alternatives.’ A taboo is broken. We do not live in the best possible world. But there is a long road ahead. There are truly difficult questions that confront us. We know what we do not want, but what do we want? What social organization can replace capitalism? What type of new leaders do we want? Remember: The problem is not corruption or greed; the problem is the system which pushes you to be corrupt. Beware not only of the enemies, but also of false friends who are already working to dilute this process in the same way you get coffee without caffeine, beer without alcohol, ice cream without fat. They will try to make this into a harmless moral protest, a decaffeinated protest. But the reason we are here is that we have had enough of the world where to recycle Coke cans to give a couple of dollars to charity, or to buy a Starbucks cappuccino where one percent goes to Third World starving children is enough to make us feel good. After outsourcing work and torture [inaudible -- calls for "mic check"]… We can see that for a long time, we allowed our political engagement also to be outsourced. We want it back.

“We are not Communists, if Communism means the system which collapsed in 1990. Remember that today those Communists are the most efficient, ruthless capitalists. In China today we have a capitalism which is even more dynamic than your American capitalism but doesn’t need democracy, which means, when you criticize capitalism, don’t allow yourselves to be blackmailed that you are ‘against democracy.’ The marriage between democracy and capitalism is over. A change is possible.

“Now, what we consider today possible — just follow the media. On the one hand is technology and sexuality — everything seems to be possible. You can travel to the moon, you can become immortal by biogenetics, you can have sex with animals or whatever. But look at the field of society and economy — there, almost everything is considered impossible. You want to raise taxes a little bit for the rich, they tell you it’s impossible. We lose competitivity. You want more money for healthcare, they tell you, ‘Impossible! This means a totalitarian state.’ Is there something wrong with the world where you are promised to be immortal but they cannot spend a little more for healthcare? Maybe we have to set our priorities straight. We don’t want higher standards of living; we want better standards of living. The only sense in which we are Communists is that we care for the commons: the commons of nature, the commons of what is privatized by intellectual property, the commons of biogenetics. For this, and only for this, we should fight. Communism failed absolutely, but the problems of the commons are here. They are telling you we are not American here, but the conservative fundamentalists who claim they are ‘really’ Americans have to be reminded of something: What is Christianity? It’s the Holy Spirit. What is the Holy Spirit? It’s an egalitarian community of believers who are linked by love for each other and who only have their own freedom and responsibility to do it. In this sense the Holy Spirit is here now, and down there on Wall Street there are millions [?] who are worshiping blasphemous idols. So all we need is patience.

“The only thing I’m afraid of is that we will someday just go home, and then we will meet once a year, drinking beer and nostalgically remembering what a nice time we had here. Promise ourselves that this will not be the case. You know that people often desire something but do not really want it. Don’t be afraid to really want what you desire.”

12 Ağustos 2011


Marquez'in ilk okuduğum kitabı "Yüzyıllık Yalnızlık" ile beraber Marquez'in -otobiyografik özellikleri ağır basan romanından ötürü- çok fantastik bir ailesi olduğunu düşünmüştüm. Örneğin babasının odasında -anladığım kadarıyla herkesin kendi odası var, evli olsa da- yatağının yanında bir de hamağı vardı. Halbuki onun kitaplarını okumaya devam ettikçe Kolombiya'ya gitmiş kadar oldum ve şimdi anladım ki, oralar çok sıcak olduğu için yatak odasında yatak dışında bir de hamak bulundurmak yaygın bir davranış ve bu bence çok mantıklı. Aynen yazın uyurken insanın sırtı ısınınca döne döne serin tarafa geçmesi gibi.

25 Temmuz 2011

this mortal coil

To be, or not to be: that is the question:
Whether 'tis nobler in the mind to suffer
The slings and arrows of outrageous fortune,
Or to take arms against a sea of troubles,
And by opposing end them? To die: to sleep;
No more; and by a sleep to say we end
The heart-ache and the thousand natural shocks
That flesh is heir to, 'tis a consummation
Devoutly to be wish'd. To die, to sleep;
To sleep: perchance to dream: ay, there's the rub;
For in that sleep of death what dreams may come
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause: there's the respect
That makes calamity of so long life;
For who would bear the whips and scorns of time,
The oppressor's wrong, the proud man's contumely,
The pangs of despised love, the law's delay,
The insolence of office and the spurns
That patient merit of the unworthy takes,
When he himself might his quietus make
With a bare bodkin? who would fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscover'd country from whose bourn
No traveller returns, puzzles the will
And makes us rather bear those ills we have
Than fly to others that we know not of?
Thus conscience does make cowards of us all;
And thus the native hue of resolution
Is sicklied o'er with the pale cast of thought,
And enterprises of great pith and moment
With this regard their currents turn awry,
And lose the name of action. - Soft you now!
The fair Ophelia! Nymph, in thy orisons
Be all my sins remember'd.
from Hamlet, Shakespeare 

Lisans günlerinde Lost Highway'i izleyip keşfettiğim bir şarkı. Ne acayip filmdi.

23 Temmuz 2011

Yorgun Bir Adamın Düşülkesi

"kimileri insanı, Tanrının, evrenin bilincine varmayı sağlayan bir organı olduğunu düşünürler, fakat hiç kimse böyle bir tanrının var olduğunu kesin olarak bilmiyor."

"-hükümetler ne oldu?
- geleneklere göre yavaş yavaş geçerliliklerini yitirdiler. seçimlere çağırıyorlardı, mala mülke el koyuyorlardı, insanları tutukluyorlardı ve sansür uyguluyorlardı; gezegenimizde hiç kimse bunlara uymuyordu. basın onların yaptıklarını ve resimlerini yayınlamaz olmuştu. politikacılar namuslu işler aramak zorunda kaldılar; kimileri iyi birer komedyen ya da iyi birer hekim oldular. kuşkusuz gerçek bu özetten daha karışıktı."


1 Temmuz 2011

... kararsızlık, boşverme ya da başka nedenler yüzünden evlenmedim ve tek başıma yaşıyorum. yalnzlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor. yaşlanmakta olduğumun ayrımındayım: yeniliklerin beni ilgilendirmemesi ya da şaşırtmaması bunun en kesin belirtisi; belki de bu, yeniliklerin hiç de yeni bir yanı olmadığını, eskilerin az buçuk birer değişimi olduğunu düşünmemdendir.

Borges, Kum Kitabı, sf.23
şiir, eğer onu gerçekleşen bir olayın öyküsü olarak değil de, çok güçlü bir isteğin dışa vurumu gibi algılarsak güzeldir.

Borges, Kum Kitabı, sf. 13

22 Haziran 2011

kafayı boşaltmak üzerine

Kafayı boşaltmak üzerine "Kayısı Topuklu Kadınlar" da Mahmut Şenol'un güzel saptamalarını bu fotoğraftaki şezlonglarda okudum. Kendisine tamamen katıldım, böyle yerlerde kafa boşaltılmıyor, tersine düşüncelere kapılıp gidiyorsunuz. Sürekli bir kitap okuma, film izleme, facebook gezinmesi haliyle kendini meşgul etme çabaları... Kafa, dostlarla konuşarak paylaşarak daha iyi boşaltılıyor bence de.

2 Haziran 2011

Tanrı üzerine

Birtakım alıntılar...

"On altıncı yüzyılda Pantagruel'in son kitabının son bölümünde 'Tanrı diye adlandırdığımız merkezi her yerde çevresi hiçbir yerde olan o 'zihinsel küre'ye göndermede bulunuluyordu. Ortaçağ görüşünde bunun anlamı açıktı: Tanrı her yaratıkta, hiçbiri tarafından sınırlandırılmadan bulunur. Süleyman Peygamber 'Bak, Sen göğe ve içindeki dünyalara sığmazsın' diyordu (I Krallar 8:25)".*

"... Giordino Bruno, yıldızları hapseden kirişlerin kırılmasını özgürleşme olarak görmüştü. La cena de le ceneri'de dünyanın sonsuz bir nedenin sonsuz bir etkisi olduğunu ve tanrısal olanın yakınımızda olduğunu öne sürmüştü, 'çünkü o, bizim kendi içimizde olduğumuzdan daha çok içimizdedir'. Copernicus'un uzayını insanlara açıklamak için sözcükler aradı ve ünlü sayfasında şunu yazdı: 'Kesin olarak söyleyebiliriz ki, evren merkezin tümüdür, ya da evrenin merkezi her yerde, çevresi hiçbir yerdedir" (De la causa, principio, V)".*

Tanrıyı veya varoluşunun nedenini arayan ve bulamayan insanların yegane probleminin "benlik"lerine hep başkalarının gözünden bakmak olduğunu düşünüyorum. Çoğumuz, Kendi'mizden ve dolayısıyla tanrıdan çok uzağız.

* Borges - Öteki Soruşturmalar

10 Mayıs 2011

2 Mayıs 2011

johnny b.

ankara'nın bana öğrettiği bir şarkıdır bu. lisanstan beri, yani ankara'da geçirdiğim 7 yılda, canlı müzik olan yerlerde hep duydum bunu. istanbullular da bilmiyor pek, değişik.

the hooters - johnny b.

17 Mart 2011


the scene starts at 4:10 minutes

Mr. Rochester: Sometimes I have the strangest feeling about you. Especially when you are near me as you are now. It feels as though I had a string tied here under my left rib where my heart is, tightly knotted to you in a similar fashion. And when you go to Ireland, with all that distance between us, I am afraid that this cord will be snapped, and I shall bleed inwardly. 

12 Şubat 2011


“It’s true what they say, Every action has an equal and opposite reaction. It’s a law of the universe. Nature’s way of balancing the scales. So I should have seen this coming. Now my carefully constructed world has been turned upside down and everything’s a mess. But I’m a very neat monster. And I’ve always been good, at picking up the pieces.”

31 Ocak 2011


uzun zamandır bir film izleyip de tekme tokat girişilmiş gibi çıkmamıştım. iyi oldu, fight club kafası. film  hakkında çok bir şey söylemem terbiyesizlik olur gibi geliyor. hani yaşlı yüzünde çektiği her acıdan bir çizgi taşıyan ve gençliğinde çok güzel olduğu ilk bakışta anlaşılan bir hanımla karşılaşırsın ya öyle. saygı duruşu... bir süre sonra evde tekrar izleyip notlar alıp daha objektif bakabilir, karakterlerin çatışmaları hakkında bir yazı yazabilirim belki... böyle bir sürü belkiler, galibalar, üç noktalar. garip ve güzel.

29 Ocak 2011

öze dair

dün çok spontane gelişen bir buluşma sonucunda kendimi pera müzesi'nde buldum. çok çok özlediğim, beni anlamlandıran bir dostumla beraber Frida'yı görmeye gittik. uzun zamandır uzun yazamadığıma, izlemek istediğim gibi filmler izlemediğime, bir şeyleri ertelediğime dair endişelerim tavan yapmışken onun sayesinde aslında bunun bende yaratılmış bir yansıtma olduğunu görmem ve içimdeki kendime yönelik nefretin hüzne ve anlayışa dönüşmesi çok zaman almadı. bir insanın kendisinden nefret ettiğinin  farkında olmaması ve onun sorularıyla yanındaki kişinin kendisindeki eksiklikleri sorgulamaya başlaması bahsettiğim. bir hocam bunu "terapi seansının ilk beş dakikasında eğitiminizi sorgulamaya başladıysanız, karşınızdaki kişi narsisisttir" şeklinde tanımlamıştı. o kişi kendisinden ne kadar uzaksa siz o kadar onun kaçmakta olduğu olumsuz duygulara kapılırsınız, yansıtma ile kastettiğim bu. dışarıdan bakan zeki bir göz olmasa ben de yaşantımdaki olayların içinde hep kör olurum. film izlerken çok kaptırma huyum ve bundan dolayı herkes laylay korku filmi izlerken benim gerçekten korkmam da aynı aşırı kaptıran duygusal bünyeden ötürü oluyor.

sergide, en son asansöre binerken düşündüğüm şeyse, bana yapılmış bu yansıtmanın aslında olması gereken bir şey olduğu, tam zamanında olduğu ve benim tam da böyle bir tetikleyiciye ihtiyacım olduğuydu. kendi yaralarının acılarını bana hissettirmeye çalışanlar, bana ne katabilir ne katabilir, diye düşünürken lamba yanmıştı. her neyse, frida asıl konum -ingilizce'deki en sevdiğim kelime whatever-. frida'nın sergisi, belki de şimdiye kadar gezmiş olduğum tüm müzeler ve sergiler içinde en "içe dönük" sergiydi. "bir insan bu kadar büyük bir acıyla nasıl başa çıkar*" sorusunun elle tutulur örneğiydi sergi. sürekli kendisini resmetmesi de içe dönük bir durumdu, sürekli organlarını ve fiziksel olarak olduğu kadar ruhsal olarak da çektiği acıyı bu kadar renkli, bu kadar net, bu kadar gerçekçi, bu kadar somut şekilde gösterebilmesi de.  insan karmaşasını, dağılma korkusunu ancak bu kadar güzel, bu kadar bakılası, bu kadar özgüvenli ortaya koyabilir.

poz vermeyi çok seven Frida'nın bakışlarındaki özgüven öyle her insanın bakıp da kıskanmadan geçebileceği türden değil. yaşamını biliyordum, bbc nin tapılası belgesellerinden biri olan Frida'nın hayatını da orada tekrar izledim. Frida'nın, çirkin, şişman ve yaşlı Diego'ya kimsenin anlam veremediği aşkı -onu yıkayıp ondan çocuk yapmak istediğini söylemesi-, çok isteyip de çocuk sahibi olamaması, paramparça omurgasıyla her gün ayakta saatlerce aralar vererek de olsa resim yapması, geçirdiği yirmiden fazla ameliyat ve yaşam tutkusu.

özgüvenli, rahat, sıcak ve sevgi dolu bir insanın yanında kendinizi nasıl hissedersiniz? ben bunu düşünüyorum dünden beri. katlanamadığım veya yanında tedirgin olduğum insanların ortak özelliklerini düşünmeye başladım. bu süreçte belki de en önemlisi, içimdeki karanlıktan korkmamam ve karanlığı anlamlandırmama yardımcı olansa dostlarım. kapıldığımız kısır döngülerin en büyük sebeplerinden biri de anne-babalarımız olduğuna göre, onlardan bu aşamada bir yardım beklemiyorum. sırça fanus'ta sylvia şöyle demişti: "kritik durumlardaki insanları gözlemekten hoşlanırdım. eğer karşıma bir trafik kazası ya da bir sokak kavgası, ya da bir laboratuvar kavanozunda saklanan bir bebek çıkmışsa, durup öylesine dikkatli bakardım ki, gördüğümü bir daha asla unutmazdım. böylelikle, başka türlü hiçbir zaman
öğrenemeyeceğim pek çok şey öğrendim. ve öğrendiklerim beni şaşırttığı ya da midemi bulandırdığı zaman bile hiç belli etmedim ve her şeyin her zaman böyle olduğunu biliyormuş gibi davrandım". sırça fanus, her ne kadar kısmen otobiyografik bir roman olsa da, son cümlenin kurgu olduğunu düşünüyorum. yani sylvia'nın gerçek hayatta bunu hiç saklayamadığını ve bu yüzden çoğuları tarafından saf veya budala olarak nitelendirildiğini -veyahut bu da sırf bir yansıtma-. sırça fanus'un kapağında da simetrik bir kadın yüzü olduğunu yeni fark ediyorum. bir yansıma... narsisizm teriminin kökenindeki narcissus'un hikayesinde, o ne kadar yansımasına bakmaktan vazgeçememişse narsisist birey o kadar yansımasından kaçar. frida'nın özgüveni ise tablolarında bu kadar yansımalı (simetrik) resimler yapmasını ve yansımasından korkmamasını açıklıyor. aslında ikisi ne kadar da uçlarda insanlar, Sylvia ve Frida; birisi üretmek ve üretememek arasında sıkışıp kalmış ve babasının intiharının etkisinde büyüyüp çocukları olmasına rağmen kendisini öldürmüş; diğeriyse başına gelen kazaya rağmen ölümünden birkaç gün önceye kadar çocukları çok sevmiş, çocuk sahibi olmak istemiş, yaşam dolu bir kadın. eserlerinde gördüğüm ortak noktalarsa muhtemelen sadece benim kafamda olan ve benim ne yazabildiğim ne çizebildiğim, öyle içimde dönüp duran şeyler. bu, bilim ile açıklanabilecek bir karmaşa da değil, belki ancak sanat yardımcı olabilir bana çünkü bilim sadece farkındalık kazandırmaya yarıyor, dışarı yansıtabilmek ve değişebilmek içinse sanat veya yaşayıp görmek gerekiyor. yeniden/yine değil, yeni ve güzel şeyler...