7 Haziran 2009

son ders



ders verdiğim ilk yılımın son dersini yaptıktan hemen sonra bu videoya denk geldim. düşündüm de acaba herkesin anne babası bu adamınkiler gibi olsa hepimiz ölümü onun gibi karşılayabilir ve -çoğu zaman- mutlu insanlar mı olurduk?


3 yorum:

Gözde Otman dedi ki...

cok fena oldum ben...

Passiflora dedi ki...

yaa evet insan hüzünleniyor ama aslında onun amacı tam tersi. ölümü hatırlamak üzer ama tabi kaçınılmaz olarak.

mermaid dedi ki...

çok hüzünlü ya:( benim hoşuma giden "ölümü yendim", "kanserle savaştım" halini yaşamak yerin, teslimiyetle hayatın getirdiğini kabullenerek onu en iyi şekilde yaşaması.