olmazsa yarın

Kapıyı çaldığında belki de evdeyim ama canım kapıyı açmak istemiyor. Pencereler açık olabilir, perdeler dışarı uçuşuyor olabilir, hatta burası İstanbul olduğu halde bunlar olabilir ve sen evde kimse yok sanabilirsin.

Yanımda oturup bana bir şeyler anlatıyor olabilirsin ve ben seni anlamıyor olabilirim, ben seni aslında gerçekten isteyerek dinlemiyor olabilirim, o gün iyi iletişemiyor olabiliriz. Halbuki başka bir gün konuşmasak da anlaşabiliriz. Her gün dışarıya açılmayı sevmiyorum, insan bazen sakince oturmalı, uyumalı, düşünmeli, kimsenin müdahalesi olmadan, sen bunu anlamıyor olabilirsin, ben anlaşıl(a)mıyor olabilirim.

Yaş ortalaması 15 olan yerlerde yemek yerken ya da on üç yıldır görüşmediğim yaşıtım arkadaşlarımla buluştuğumda “abla” gibi hissedebilirim; Cake ile aynı fikirde olup müziğin sesinin o kadar da yüksek olmasına gerek olmadığını düşünebilirim, dünyaya koyverebilirim biraz, içim geçmiş de olabilir ya da içim hala geçmişte.. Bunlar hep olağan şeyler.

Her zaman yanımda olmuş, bana aşık bir dostuma bir türlü aşık olamayabilirim ve yüzlerce kilometre uzakta birine aşık olabilirim. Yıllarca beraber olduğum insanla değil iki gündür beraber olduğumla evlenme hayalleri kurabilirim. Sonraki gün evliliğin iğrenç bir şey olduğuna karar verebilirim, ona güzel bir örnek ararkense uyuyakalabilirim.

Tori Amos’un histerik olup çıkmasına şaşırabilir sonra yaşına verip normal karşılayabilirim. Uykum olduğu halde iki çeşit yemek yapıp sevdiklerimi sevindirebilir sonra sıcaktan söylenip onları canlarından bezdirebilirim.

İnsanım sonuçta, zaman zaman ne yapacağımı bilemeyebilirim, durup kalabilirim ya da şaşırtabilirim.