13 Ekim 2006

bilinir hikaye

bu şiirde takıldım ilerleyemiyorum [(bir kantar memuru için) incil]. birkaç okuyorum, dönüyorum bunu yine yine okuyorum. her okuyuşumda başka şey görüyorum, başka şey düşünüyorum. nasıl olacak bu işler bilmiyorum.

"Benim bütün caymalarım yanımda geçemiyorum onlardan
Yanımda durdular mı sevmemi önlüyorlar*
rahat oluyorum" (?)

*Bilinir hikayedir bu işin sonunda alışkanlığa varması, bir sürü yıkımlar bıraktıktan sonra kıvrılıp yalayan saran gemici düğümleri gibi pek, o yangın sonuna doğru ısıtır bile olamıyor değerini bulamadıkça. Sonra onarmak tapınaklar kurmak ya da kükreyip yeni baştan girişmek gerekiyor. Bu düşünce insana göre değil o yıkım yıkım sarsıntılardan deneye deneye süzülmüş ağır tıkanık ağrılı acılı -artık durulmasını ister- insana göre değil ama demesi kolay, en iyisi pişmanlıkları taşımak o yanıklığı ateş ateş taşıyıp sürümek, ama her yerde aldanmaya başlamanın aldanmayı istemenin yolunu buluyoruz.




Hiç yorum yok: